Sandomierz – włoskie klimaty.

Mieszkam w Zamościu. Od Sandomierza dzieli mnie 140 km, a właściwiej byłoby stwierdzić, że 2 godziny drogi. Gdyby to był kwadrans, spędzałbym w tym mieście wiele godzin, z tych wolnych, których mam tak nie wiele...
Kilka lat temu, miałem okazję (wyjazd nie był turystyczny) zobaczyć fragment północno-zachodnich Włoch. Miałem okazję zobaczyć, i się zachwycić. Nie będę teraz twierdził, że Sandomierskie, to Toskania albo Liguria nad Wisłą. Powiem tak: gdybym zasnął gdzieś, a obudził się po trzech dniach w Sandomierzu, i gdyby kto jeszcze w ościeża okien wstawił charakterystyczne, ażurowe, kolorowe okiennice - miałbym wątpliwości czy jestem w Polsce.
Podwórka sandomierskich kamieniczek są tak urokliwe, że dech zapiera na każdym kroku. Sandomierz położony jest na kilku "wyraźnych" wniesieniach. Oprócz starówki, zachwyca także widok na nie zabytkową, willową część miasta, i tam także chciałoby się zainstalować, wspomniane wcześniej, okiennice.
Stare miasto, to "upchanie" na jednym wzgórzu mnóstwa starych, zabytkowych budowli: zamku, kościołów, zakonów, fortyfikacji, kamienic i kamieniczek... Skutek jest taki, że Sandomierz jest obiektem idealnym, z punktu widzenia klasycznej fotografii portretowej. To, po prostu, jeden "wielki", romantyczny plener fotograficzny.